Reflexiones en Primerapersona…

Gracias a  Antonio Fernández mi estimado profesor durante mi etapa escolar he conseguido forjar parte de mi capacidad de sacrificio y esfuerzo.

Como he dicho  en varias ocasiones  mi perseverancia y mi tenacidad me ayudaron a conseguir partes de los retos que me propongo.

Hoy como responsable de esta pequeña editorial gallega que se caracteriza por ser políglota y multicultural me veo en la obligación moral de publicar esta carta.

Esa niña que  explica Pilar era “yo” y creo que es necesario decirlo en Primerapersona. No espero que todos estéis de acuerdo con los argumentos pero si con la esencia.

Gracias Pilar y Antonio.

Yesica

Esta carta es muy digna de ser publicada en el periódico la Vanguardia en la sección de Cartas al director. (cartas@lavanguardia.es)
Sr. Director: le ruego publique la carta en su diario, al que estamos suscritos mi esposa y yo, a nombre de ella: Pilar Ángela Mallol Mirón.

Gracias.

CARTA

El Sr. Francisco Vázquez, ex alcalde de A Coruña (PSOE) y Embajador ante la Santa Sede ha escrito:

NO HAY NINGUNA DIFERENCIA ENTRE UN JUDÍO CON ESTRELLA AMARILLA PERSEGUIDO POR LOS NAZIS Y UN NIÑO CATALÁN CASTIGADO POR HABLAR CASTELLANO EN EL PATIO DE LA ESCUELA. NO HAY DIFERENCIA, ES UNA OPRESIÓN.

En los muchos años que llevo en la enseñanza, y siendo profesor de Catalán, nunca he visto,  en ni ninguno de mis compañeros, semejante DISPARATE. Este señor demuestra un total desconocimiento de Cataluña y de sus profesores.

Una ex alumna me recordó hace unas semanas una pregunta que me formuló cuando cursaba 2º de bachillerato: ¿Si no tenía bastante dominio del Catalán, por qué me aprobaste?

Hoy es Directora Gerente de una editorial en Galicia y nominada a  los Premios Jóvenes Emprendedores 2012.

Soy andaluz, me gusta Cataluña, aquí me siento bien, me he labrado un futuro y he formado una familia.

El que un ignorante esté de embajador en la Santa Sede es un insulto a la inteligencia humana.


Publicado por: Primerapersona || El día: 12/17/2012 || Comentarios: 0
Etiquetas: , , , ,

Somos noticia… Premio AMJE Emprende 2012

 

  

Yésica Herranz Mesa, directora de la Editorial Primera Persona. Candidata al Premio AMJE Emprende 2012.

 

«Nuestro gran capital son la personas, nos gusta que el bienestar y felicidad sea parte de nuestro movimiento»

 

 

Defina su proyecto empresarial en 3 líneas.

Primerapersona es una editorial, fundada en el 2.000, especializada en proyectos educativos infantiles y juveniles. Junto a los proyectos singulares, que ocupan nuestra segunda línea editorial, abarcamos una pequeña porción de mercado muy en consonancia con nuestra estructura y tamaño.

¿Por qué debe ganar su empresa el Premio AMJE Emprende 2012?

Primerapersona es una editorial innovadora, polígota, multicultural donde damos cabida a todos y a todas en el desarrollo de sus talentos. Promovemos el desarrollo socio-económico de la ciudad, la comunidad hacia mercados consolidados y nuevos mercados. Nuestro gran capital son la personas, nos gusta que el bienestar y felicidad sea parte de nuestro movimiento.

¿Qué cualidades cree que debe tener un empresario del siglo XXI?

Emprendedor, innovador, trabajador, paciente, curioso, multicultural y sobretodo compañero de otros empresarios.

Si volviera a crear su empresa, ¿habría tomado las mismas decisiones?

Seguramente que no, puesto que algunas decisiones cometimos errores y equivocarse es positivo pero poco rentable. Por este motivo, sabiendo que en ese punto sucedería la equivocación escucharía más a mi entorno y estudiaría nuevas opciones.

¿Quiénes son sus empresarios de referencia?

En mi caso mi madre que trabaja por cuenta ajena pero es la mejor directora General de María  Mesa, paralelamente, al Gerente  Carlos Herranz, mi padre que es una gran gestor y que juntos han sido muy valientes en generar una sociedad llamada Familia Herranz Mesa S.L. En segundo lugar, Cecilia Monllor-Martínez y  Manuel López Gerente de Publilar S.L. como padrinos y como motivadores que el proyecto lo podríamos hacer crecer y que confiaban en mi para ello.

Complete las siguientes frases relacionadas con su actividad empresarial.

 Mi empresa es PRIMERAPERSONA

Somos un EQUIPO

Mi objetivo es hacer crecer mi empresa y ver como mi equipo trabaja con un alto nivel de seguridad y bienestar.

Algún día me encantaría ver leer a mis hijos nuestros libros.

El error del que más he aprendido es no haber sabido valorar las posibilidades que mis padres me daban en mi carrera formativa

¿Qué hace que su empresa sea diferente a otras de su competencia?

Nos gusta escuchar todas las posibilidades y que somos arriesgados en la innovación del sector.

¿Cómo ve el futuro de su proyecto?

Creciendo con paso firme y seguro, poco a poco, junto a un capital humano muy valiente y sobretodo feliz de actividades que realizan.


Publicado por: Primerapersona || El día: 11/30/2012 || Comentarios: 0
Etiquetas: , , , , , , , , , ,

Unha sorpresa moi agradable

Hoxe recibimos unha carta desde o Concello de Carballo, agradecéndonos a nosa participación dentro da XXI edición do FIOT, e máis concretamente, no concurso escolar de teatro lido “Xosé Manuel Eirís”.

Para nós, foi todo un pracer colaborar conxuntamente con todo o equipo, e agradecemos enormente recibir esta carta recoñecendo o noso traballo.

Moitas grazas, encántanos colaborar en PrimeraPersona.


Publicado por: Primerapersona || El día: 11/20/2012 || Comentarios: 0
Etiquetas: , , , , , , , , , , , ,

Bienvenido Xulio

Damos la bienvenida a Xulio Villarino,  fotógrafo consagrado que nos ha brindado la oportunidad de participar en su nueva obra.

Finisterraes parte de un proyecto foto documental sobre los faros de Galicia, como parte fundamental del paisaje costero gallego y de su cultura vinculada al mar. Los Faros son fuente de riqueza y desarrollo sostenible en los planteamientos de protección del litoral. El objetivo radica en aunar en una misma obra, en una edición de lujo, todos los faros gallegos, en un recorrido que abarca toda la costa de Galicia, desde Ribadeo hasta A Garda.

Los faros fotografiados desde el aire y el paisaje que los acoge frente al mar.

Xulio pretende mostrar una visión  muy personal de los faros como elemento arquitectónico y patrimonial de gran valor, al tiempo que símbolos de la cultura marinera e importantísimo reclamo turístico. El trabajo reflejará la singular belleza de estos emplazamientos, desde la perspectiva de tierra, mar y también desde el aire.

Los textos introductorios a modo de prólogo con testimonios de fareros de Galicia

Y nos encanta innovar y hemos ubicado  al  pie de imagen la ubicación detallada y las características técnicas y arquitectónicas de cada faro.


Publicado por: Primerapersona || El día: 07/27/2012 || Comentarios: 0
Etiquetas: , , , , , , , , , , , , ,

La nueva promesa en literatura infantil: Sara Gómez

Felicitamos a Sara Gómez por haber logrado el primer premio en el XV Concurso ” día  das letras galegas” organizado por la Asociación de vecinos  Castrillón- Urbanización Soto IAR en A Coruña.

Participó con un pequeño cuento en donde se resalta la amistad y la solidaridad entre dos perros, Moro y Lúa. Os dejamos disfrutar de la lectura.

Feliz travesia.

O SOÑO DE MORO

Desde aquel día en que lle abriran a porta do coche e o botaran para o monte, na vida de Moro ocorreran moitas cousas, case todas malas, pero aí estaba loitando un día máis por sobrevivir. Aínda lembraba os choros daquel neno detrás dos cristais; xa pasara moito tempo. Canto xogaban ! Que sería del ?

Agora vivía nun pendello medio derruído entre ferranchos vellos, e estaba enfermo, xa que comía pouco. Tamén coxeaba dunha patiña debido a un atropelo. De cando en vez visitábao a cadela dunha casa próxima.

-Ola Moro, como estás hoxe? – dixo Lúa, que así se chamaba a cadela.

-Non moi ben, Lúa. Teño frío e os anos non pasan gratis – dixo Moro con moita tristeza.

-Aínda non se che curou a pata? Levas moito tempo así, deberías achegarte á casa do veterinario a ver se cha vendan – contestou Lúa.

-Xa sei que a pata non ten boa pinta, pero as miñas feridas están na alma. Esas si que doen! – dixo, case chorando, Moro.

-Dime como che podo axudar; que queres que faga para animarte? – contestou Lúa.

-Eu só quero sentirme querido, que alguén me aloumiñe algunha vez, e non mallen en min se me achego a algunha casa, – dixo apenado Moro.

-Pois hoxe vas vir comigo. Eu fágoche un sitio no meu cocho; alí pasaremos a noite e compartiremos a comida – propuxo a cadela.

-Grazas, boa amiga, pero os teus amos nunca o permitirán, – contestou Moro.

-Xa veremos. Eles non son malos; trátanme moi ben e eu defendereite se as cousas se complican – asegurou Lúa.

Despois de insistir un pouco máis, a cadela convenceu a Moro e metéronse no cocho. Moro comprobou que era moito máis cómodo que o seu. Aquela noite non durmiu polos nervios. Á mañá seguinte Lúa foi vixiar as vacas do seu amo e Moro acompañouna. Así pasaron varios días ata que Moro se sentiu tranquilo e cómodo. Os amos de Lúa tamén eran os seus amos pois dábanlle comida e non pedradas. Por fin comezaba a ser feliz.

FIN


Publicado por: Primerapersona || El día: 06/12/2012 || Comentarios: 0
Etiquetas: , , , , , , , , , , ,

Hand Categorias Buscar
Archivio
Mayo 2013
L M X J V S D
« Mar    
 12345
6789101112
13141516171819
20212223242526
2728293031  
Subrscribete
Final
Subir